دلایل ابتلا به آبله مرغان، علائم و درمان آن

دلایل ابتلا به آبله مرغان

ویروس واریسلا زوستر عامل بروز بیماری آبله مرغان است.

آبله مرغان از طریق تماس مستقیم با فرد بیمار یا در معرض قرار گرفتن با هوای آلوده ناشی از عطسه یا سرفه فرد مبتلا، منتقل می‌شود. این بیماری بسیار واگیردار است. آبله مرغان از طریق تماس مستقیم با مایع تراوش شده از تاول آبله مرغان یا تماس مستقیم با زخم زونا نیز منتقل می‌شود. افراد مبتلا به آبله مرغان می‌توانند ۱ الی ۲ روز قبل از ظهور دانه‌های قرمز و ۴ الی ۵ روز بعد از خشک شدن تاول‌ها باعث انتقال بیماری شوند.

بسیاری از نمونه‌های آبله مرغان خفیف هستند اما این بیماری ممکن است باعث مرگ بیمار نیز شود. قبل از اینکه واکسن این بیماری در دسترس قرار گیرد، در آمریکا سالانه ۱۰۰ نفر بر اثر آبله مرغان فوت می‌کردند. بیشتر این افراد قبل از بیماری کاملاً سالم بودند.

همچنین ۱۱۰۰۰ فرد مبتلا به آبله مرغان در هر سال به بیمارستان‌ها مراجعه می‌کردند. حتی بچه‌ها با نمونه‌های خفیف آبله مرغان بسیار بی حال و بیمار می‌شوند و باید به مدت یک هفته یا بیشتر در خانه استراحت کنند.

بیشتر افراد در برابر بروز دوباره آبله مرغان مصون هستند. اگرچه بروز دوباره آبله مرغان رایج نیست اما می‌تواند اتفاق بیفتد به خصوص در افرادی که سطح ایمنی بدنشان پایین است.

علائم آبله مرغان

از زمانی که فرد در تماس با بیمار مبتلا به آبله مرغان قرار گرفته و از طریق او آلوده می‌شود، ۱۰ تا ۲۱ روز زمان می‌برد تا علائم آبله مرغان بروز کند. زمان معمول برای بروز علائم، ۱۴ الی ۱۶ روز است.

رایج‌ترین علائم آبله مرغان شامل دانه‌های قرمز، تب، سرفه کردن، بداخلاقی، سردرد و بی‌اشتهایی است. دانه‌های قرمز معمولاً روی سر و بدن ظاهر می‌شوند و در ادامه بر روی صورت، دست‌ها و پاها بروز می‌کنند. این دانه‌ها حدود ۲۰۰ تا ۵۰۰ تاول هستند که باعث خارش شدید می‌شوند. بیماری حدود ۵ تا ۱۰ روز به طول می‌انجامد.

رایج‌ترین پیچیدگی موجود در این بیماری، آلودگی باکتریایی است که پوست و دیگر قسمت‌های بدن از جمله استخوان‌ها، شش‌ها، مفاصل و خون را درگیر می‌کند. همچنین این ویروس می‌تواند باعث آلودگی مغز شود. این موارد نادر بوده اما بسیار جدی هستند. این موارد پیچیده بیماری معمولاً در نوزادان، بزرگسالان و افراد با سیستم ایمنی ضعیف رخ می‌دهد.

تشخیص آبله مرغان در کودکان

آبله مرغان معمولاً از روی علائم آن کاملاً قابل تشخیص است. بزرگسالان می‌توانند با انجام آزمایش، از بیماری آبله مرغان خود در گذشته با خبر شوند. امروزه به دلیل وجود واکسن آبله مرغان، این بیماری نسبت به گذشته کمتر شایع است.

درمان آبله مرغان

اکثر مبتلایان به آبله مرغان یا به عبارتی کودکان سالمی که دچار آبله مرغان می‌شوند، به راحتی با استراحت کردن، نوشیدن مایعات و کنترل تب، درمان می‌شوند. کودکان مبتلا به آبله مرغان نباید از آسپرین استفاده کنند زیرا خطر ابتلا به سندروم رِی (Reye’s syndrome) که منجر به ورم و عفونت مغز و کبد می‌شود را افزایش می‌دهد.

برای کنترل تب می‌توان از استامینوفن استفاده کرد. در موارد شدید بیماری، از قرص‌های ضد ویروس بر اساس سن و وضعیت بیمار نیز می‌توان استفاده نمود.

اگر فرزند شما در گذشته این بیماری را گرفته یا در برابر بیماری واکسینه شده است، در صورت قرار گرفتن در معرض ابتلا به بیماری، نیاز به انجام عمل خاصی نیست. اگر فردی که تا به حال دچار بیماری آبله مرغان نشده است در معرض ابتلا به بیماری قرار گرفت (به هر دلیلی) توصیه می‌شود که هر چه سریع‌تر واکسن بیماری را دریافت کند. برخی شواهد نشان می‌دهد که واکسن می‌تواند از وقوع بیماری جلوگیری کند یا از شدت علائم آن بکاهد. البته واکسن باید حداکثر ۳ تا ۵ روز بعد از انتقال ویروس به بدن فرد، دریافت شود. حتی اگر فردی که در معرض ویروس قرار داشته است ویروس را دریافت نکرده باشد، واکسیناسیون می‌تواند از وقوع بیماری در آینده جلوگیری کند.

تفاوت آبله مرغان با زونا

آبله مرغان و زونا هر دو از یک ویروس به وجود می‌آیند. بعد از اینکه فرد به آبله مرغان مبتلا شد، این ویروس به صورت خاموش در بدن او باقی می‌ماند. حدود یک سوم از افرادی که به آبله مرغان دچار می‌شوند در ادامه زندگی خود به زونا نیز مبتلا می‌شوند. علائم زونا شامل درد، خارش و تاول است. اکثر نمونه‌های زونا در افراد بالای ۵۰ سال رخ می‌دهد و خطر ابتلا با افزایش سن افراد، بیشتر می‌شود. در ماه می سال ۲۰۰۶، سازمان غذا و دارو آمریکا (FDA) واکسن زونا را تأیید کرد. در حال حاضر مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌های آمریکا، واکسن زونا را برای افراد بالای ۶۰ سال توصیه می‌کند.

پرسش خود را مطرح نمایید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *